شعر مدح امام رضا
سنگ زیر پای تو لعل بدخشان می شود
خار ، با فیض نگاهت سرو بستان می شود
گر نسیمی از کویت وزد سوی جحیم
دود آن عود و شرارش برگ ریحان می شود
زخم بی داروی جان و درد بی درمان دل
هر دو باخاک سر کوی تو درمان می شود
غم ندارم گر مرا در آتش دوزخ برند
چون برم نام تو را آتش گلستان می شود
مردگان روح را احیاگر جان می کند
هر که جسمش دفن در خاک خراسان می شود
…مسافر
دارم میرم که به همه سر بزنم
بگم منو حلال کنید همین روزا مسافرم
بگم می خوام برم سفر یه جای خوب و دلربا
قسمت من شده برم به حرم امام رضا
یه کوله بار حاجت دارم یه چمدون پر از دعا
یه کیسه گندم می برم اونجا برا کبوترا
مادر بزرگم اومد و قالیچه ای رو دست خود گرفته بود
دونه دونه رج رجشو به عشق آقا بافته بود
می گفت ننه ازت می خوام برای من دعا کنی
وقتی که اونجا رسیدی نذر منو ادا کنی
قالیچه منو ببر به حرم امام رضا
طوس
وقتی به طوس جا به کنار تو می کنم
احساس وصل حق به جوار تو می کنم
در بین خلق از همه با آبروترم
چون کسب آبرو ز غبار تو می کنم
یک حج به نامه عملم ثبت می شود
با هر قدم که رو به دیار تو میکنم
بر یازده امام چو دلتنگ می شوم
می آیم و طواف مزار تو میکنم
بخدا مو نوکروعاشقتوم امام رضا مو محبوم بخدا موخلصتوم امام رضا
همه عالم مدنن گرچه غلام بدیوم ولی مو کفتر اون سر درتوم امام رضا
مزنوم پرتاضریح تا که بروم بالای سر ساقدوش خادمای باصفاتوم امام رضا
شب میلاد اومده پر مزنوم تا هیئتت آخه مو جیره خوره هیئتاتوم امام رضا
شاید هر روز بخوروم غذای خوب ولی آقا بخدا گشنه ی یکم غذاتوم امام رضا
مورو میبینن که سالم چار ستونه هیکلوم چون شفا گرفته ی اون شفاتوم امام رضا
گردنه کلفتی داروم قلدروم ولاییوم بخدا مو قاتل بدخواهاتوم امام رضا
مو اگه رئیس جمهور بشوم ایره مدنوم مثل رهبروم علی خاکه پاتوم امام رضا
سیدات وبچه هات سیخ موکونن توکاره مو ولی باز فدای او بچه هاتوم امام رضا
یره چشم شور بشه کور گوشه شیطون کربره با بابام خادم گنبد,طلاتوم امام رضا
مِگه بابام همیشه افتخاروم همینه که شبه شیفت دوم کفشداراتوم امام رضا
اگه اسموم ره گذاشتن شاعر آل علی مدنی خاک پای شاعراتوم امام رضا
اگه صد دفه برونی موره از او حرمت بخدا باز ور مگردوم گداتوم امام رضا
مدنی توی سجلدوم جای اسموم چی شده؟ کلب حیدر خاک پای باباتوم امام رضا
یاعلی ادرکنی
قلب من درحرم عاشق زهاد توبود
عاشقی وصل برآن پنجره فولاد توبود
در خیابان,بدیدم چومجنون صفتی
تیشه دردست بگفتاکه فرهاد تو بود
دیده ام طفل مریضی به درخانه تو
گر شفا یافته,از نغمۀ یا ناد تو بود
شمع سوزان ز غم بلبل مستان گشتم
شعلۀ قلب سرودم همه بر باد توبود
کاش میشد بنویسم که بدنیای محب
هرچه دادست خدا,آن همه بی داد توبود
آهویی اوفتاده پای حرم ، کربلای تو را نظاره گر است
باز هم این کبوتری که منم،با دو بال شکسته پشت در است
گوئیا که قیامتی شده است،در خراسان ِ چشمهای ترت
نینوائی دگر گشوده دهن،لیک قدری نهان و مختصر است
ردّ پای تو را که می شنوم،خویش را می کنم در آینه گم
آری آن روح ِ پر تلاطم تو ، بر زمین و زمان بزرگتر است!
قلبم از اضطراب می تپد و چشمم ابر ِ سکوت می شکند
باز هم غرق در جنون شده ام،اتّفاقی به جانب ِ خطر است
نرم نرمک نگاه ِ خیس ِ مرا،طعم ِ زهری نموده پر ز محن
روزگار از مذاق ِ دل به در وکودک ِ حسّ ِ عشق بی پدر است
لاجَرَم قرنها نشستم عقب ، باز برهم زدم حصار زمان
دیدم هرآنچه دل سیاهتر است،بیگمان اهل دشمن سحر است
لاجرم قرنها نشستم عقب،کوفه شد سبز پیش من چو کویر
گفته شد هشتمین علیّ ِ زمان،زیر تیغ ِ جهالت ِ بشر است…
شاعر: دادا بیلوردی
ای امامم یا علی موسی الرضا(ع)
چند سالیست که بر نام تو مستی کردم
دل را از پس تو پوچ ز هستی کردم…اما…
هر زمان چشمک نازی دیدم…همچو مرغی به گنه پریدم
باز هم آمده ام…
تا که بر سر در این ایوانت
چو کبوتر باشم
بازهم آمده ام..اما…
کوله بارم پر از سنگ گنه
درد را در پس چشمم دیدی
وصله درد ز قلب و دل من برچیدی
شاید
شاید دوباره حرف دلم را شنیده بود
بغضی که مثل سایه پی من دویده بود
بغضی که دست روی سر من کشیده بود
بغضی که تا گلوی دقایق رسیده بود
بغضی که بشکند همه دنیا خبر شود
«ترسم که اشک در غم ما پرده در شود»
در آسمان سینه هوا دم گرفته است
گویا دلم از عالم و آدم گرفته است
هر مصرعی جنون دمادم گرفته است
وقتی که شعر نام تو را دم گرفته است
تا رهسپار کوی شما – طوس – می شوم
در شعله های عاطفه ققنوس می شوم
شوق سبو
بر درد عشق نسخه و درمان اثر نکرد
مرهم برای زخم غم تو ثمر نکرد
تنها حریم پاک تو داریم زآن زمان
دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
از هر قبیله ای به تو امید بسته اند
نبود کسی که چشم تو بر او نظر نکرد
شاهنشه غریب، امیر رئوف طوس
دل نیست، آنچه داغ تواش پر شرر نکرد
در بازکن که از ره دوری رسیده ام
این خسته بی دلیل در این ره، خطر نکرد
امشب، سحر دوباره به کوی تو آمدم
مخمورم و به شوق سبوی تو آمدم
فهرست نویسی می تواند رویكردها و هدف¬های گوناگونی داشته باشد و پیرامون موضوعی همچون «امام رضا(عليه السلام)» از جنبه های مختلف می¬توان كتاب شناسی نمود. زندگانی، آثار، مناظره با پیروان ادیان و مذاهب، تاریخ آستانه مقدسه ایشان، تاریخ مشهد، تاریخ خراسان، فقه، طب، حدیث، تفسیر، عقاید، نسخه های خطی و چاپی، نسخه های تاریخی از بین رفته و غیر آن می تواند موضوعات این كتاب شناسی باشد. تحقیق پیرامون همه این موضوعات، هم به زمان بسیار نیاز دارد و هم در قالب یك مقاله قابل عرضه نیست. برای مثال می توان این سؤال را مطرح كرد كه آیا آثاری كه یك فصل یا چند صفحه پیرامون امام رضا(عليه السلام) مطالب و نكاتی دارند، در مجموعه كتاب شناسی قرار می گیرند؟ آیا آثار علمی و غیرعلمی در كنار هم قرار می گیرد یا فقط آثار علمی به عنوان كتاب شناسی باید فهرست گردند؟ لذا در این مقاله، كتاب شناسی خود را به صورت گزینشی انتخاب كرده و مهمترین آثاری كه اختصاصاً درباره امام رضا(عليه السلام) به نگارش درآمده است، فهرست می نماییم. سعی ما بر این است كه از آثار علمی و حتی الامكان مرتبط با موضوع را فهرست كرده و از موضوعات كم اهمیت تر چشم پوشیده و محققان را به آثار دیگر ارجاع دهیم. همچنین تلاش ما بر این است كه پیرامون هر كتابی كه در دسترس است، نكاتی را نیز بیان كنیم تا خواننده بیشتر با محتوای آثار آشنا گردد. بنابراین به آثاری كه بخشی از آن مربوط به امام رضا(عليه السلام) است یا درباره آستان قدس رضوی یا تاریخ مشهد یا تاریخ ابنیه خراسان است، نپرداخته و آنها را در این فهرست نیاورده ایم.